Gary Moore
Gary Moore
Persoonsgegevens
Volledige naam Robert William Gary Moore
Geboortedatum 4 april 1952
Geboorteplaats Belfast
Overlijdensdatum 6 februari 2011
Overlijdensplaats Estepona
Land Noord-Ierland
Opleiding en werk
Opleiding gevolgd aan Ashfield Boys' High SchoolBewerken op Wikidata
Beroep(en) Muzikant
Genre(s) Blues, hardrock, heavy metal, jazzrock
Instrument(en) Gitaar
Zangstem(men) bariton, tenorBewerken op Wikidata
Act(s) Thin Lizzy, Skid Row (1968 – 1971), Colosseum II (1975 – 1978)Bewerken op Wikidata
Label(s) Virgin RecordsBewerken op Wikidata
Tijdlijn en statistieken
Jaren actief 1968–2011
Links
Officiële website
(en) AllMusic-profiel
(en) Discogs-profiel
(en) IMDb-profiel
(en) MusicBrainz-profiel
(en) Metal Archives-profiel
Portaal  Portaalicoon   Muziek

Robert William Gary Moore (Belfast, 4 april 1952 – Estepona, 6 februari 2011[1]) was een Noord-Ierse gitarist.

Biografie

[bewerken | brontekst bewerken]

Moore werd geboren als een van de vijf kinderen van de plaatselijke concertpromotor Robert Moore en de huisvrouw Winnie Moore. Dankzij het beroep van zijn vader groeide Moore op met het luisteren naar muziek van Ierse bands, live spelen en country-, rock- en popmuziek uit die tijd. In 1958 trad hij op zesjarige leeftijd voor het eerst op. Gekleed in een korte broek en staand op een stoel om bij de microfoon te komen, zong hij samen met de showband een nummer dat “Sugartime” heette.[2]

In 1962, Moore was toen 10 jaar, kocht zijn vader een gitaar van een muzikant. Dit was een grote akoestische gitaar van Framus. De snaren waren erg hard, moeilijk af te stemmen en de gitaar was hiermee dus erg moeilijk te bespelen. Toch wist Moore in de eerste week al een aantal Shadows-liedjes onder de knie te krijgen. Hij had zichzelf wat akkoorden aangeleerd met behulp van een boek, keek naar andere mensen die gitaar speelden, luisterde naar platen en kreeg zo het gevoel van het gitaarspelen. Hoewel hij linkshandig was, begon hij te spelen met een rechtshandige gitaar, simpelweg omdat hij andere gitaristen dat ook zag doen.

Een jaar later trad Moore op onder de naam “Little Gary”. Weer twee jaar later, het was toen 1965, speelde hij in een bandje genaamd “The Beat Boys” in zijn vaders club net buiten Belfast. Later speelden ze in hotels en balzalen en qua repertoire speelden ze feitelijk alles wat het publiek maar wilde horen.

Zijn eerste soloalbum bracht Moore in 1973 uit als de Gary Moore Band. In 1979 startte hij, met hulp van Phil Lynott, een echte solocarrière. De combinatie van Moores gitaarspel en Lynotts stem leverde de single "Parisienne Walkways" (van het album Back on the Streets) op, die in april 1979 de Britse top tien haalde.

Na een serie stevige rockalbums keerde Moore terug naar de blues met het album Still Got the Blues, met daarop bijdragen van B.B. King, Albert King en Albert Collins. Dit album was een geweldig succes. Moore bleef bij de blues tot 1997, toen hij besloot te gaan experimenteren met moderne dancebeats in A Different Beat. Dit zette vele fans, en ook de muziekpers, danig op het verkeerde been. Met het album Back to the Blues keerde Moore uiteindelijk terug op het vertrouwde bluesstramien. Zijn meest recente album is Bad for you baby.

Moore overleed op 58-jarige leeftijd tijdens zijn vakantie[1] in een hotel in het Spaanse Estepona. Hij woonde in Brighton en had vier kinderen.

Bands

[bewerken | brontekst bewerken]

Skid Row

[bewerken | brontekst bewerken]

In 1970 formeerde Moore samen met Noel Bridgeman en Bruce Shiels de groep Skid Row (niet te verwarren met hardrock/heavy metalband Skid Row). De groep bestreek een breed scala aan muziekstijlen waaronder jazz, rock en blues. Met deze groep verdiende Moore een reputatie in de muziekindustrie die al snel uitmondde in samenwerking met Phil Lynott.

Albums

Colosseum II

[bewerken | brontekst bewerken]

In de progressieve-rockband Colosseum II speelde Gary samen met Don Airey, John Mole, Jon Hiseman en Neil Murray.

Albums

Thin Lizzy

[bewerken | brontekst bewerken]

Moore maakte gedurende verschillende periodes deel uit van deze band, samen met Phil Lynott, met wie hij later ook als duo optrad.

Albums

Singles

G-Force

[bewerken | brontekst bewerken]

Na de samenwerking met Phil Lynott op Back on the Streets, verhuisde Gary Moore naar Los Angeles en richtte in 1979 de band G-Force op met Willie Dee (ex-Captain Beyond / Pipedream), Tony Newton, en drummer Mark Nauseef (ex-Ian Gillan Band, ex-Elf). In deze samenstelling werd hen het voorprogramma voor een tour door Amerika met Van Halen beloofd. Dit werd een groot succes. Het bestaan van de groep heeft niet langer geduurd dan het maken van het debuutalbum G-Force en de tour door Amerika. Het album bevat elementen die het werk van Gary Moore later zo kenmerkend maken. De felle hardrock-riffs en lange instrumentale solo's vallen hierbij op. Songs als "White Knuckles/Rockin' and Rollin' hebben nog vele jaren later op de setlist gestaan bij vele solo-optredens. In 1990 werd het album opnieuw uitgebracht door Castle Communications.

Albums

Greg Lake

[bewerken | brontekst bewerken]

Gary Moore heeft een bijdrage geleverd aan Greg Lakes (Emerson, Lake & Palmer) soloalbums, Greg Lake (1981) en Manoeuvres (1983). Hij heeft ook meegespeeld in de line-up bij optredens. Hier zijn enkele legendarische live-opnamen gemaakt van King Crimson songs "21st Century Schizoid Man", "In the Court of the Crimson King" en zijn eigen nummer "Parisienne Walkways". Moore's eigen song "Nuclear Attack", staat zelfs op het eerste solo-album van Greg Lake.

Albums

BBM

[bewerken | brontekst bewerken]

BBM (Bruce-Baker-Moore) is de naam voor dit powertrio dat werd geformeerd in 1994. De gerenommeerde (blues)muzikanten Jack Bruce (bas), Ginger Baker (drums) en gitarist Gary Moore brachten het album 'Around The Next Dream' uit (Virgin) Het album bestaat uit een aantal sterke bluesrocksongs met wat progrock-invloeden. Het album bereikte in Engeland de negende positie in The UK Albums Chart in de zomer van 1994, maar bleef slechts vier weken in deze lijst staan. Het nummer "Where In The World" werd als single uitgebracht en bereikte de 57ste positie in de UK Singles Chart in augustus 1994. De meeste songs werden geschreven door Gary Moore met enkele bijdragen van Bruce and Baker. Het album werd geproduceerd door Ian Taylor. Verder werkten mee: Tommy Eyre (keyboards), Arran Ahmun (drums op Where In The World) en Morris Murphy (trompet op Glory Days).

De band maakte, ter ondersteuning van het uitbrengen van het album, een korte tour door Engeland en speelde ook op enkele rockfestivals voordat zij de band ontbonden.

Het album werd in 2002 door EMI Import geremasterd uitgebracht met vier extra songs: 'Danger Zone', 'The World Keeps on Turning' (van Peter Green), 'Sitting on Top of the World' (live), 'I Wonder Why (Are You So Mean to Me)' (live) en 'King'.

Albums

Singles

Scars

[bewerken | brontekst bewerken]

Deze band werd geformeerd in 2002 en bracht een gelijknamig album uit dat uitkwam op 2 september 2002. De band bestond uit Gary Moore (zang/gitaar), Cass Lewis (basgitaar/zang) en Darrin Mooney (drums).

Albums

Discografie

[bewerken | brontekst bewerken]

Albums

[bewerken | brontekst bewerken]

Singles

[bewerken | brontekst bewerken]

VHS-Video

Dvd-video

Hitnoteringen

[bewerken | brontekst bewerken]

Albums

[bewerken | brontekst bewerken]
Album met eventuele hitnotering(en) in de Nederlandse Album Top 100 Datum van
verschijnen
Datum van
binnenkomst
Hoogste
positie
Aantal
weken
Opmerkingen
Victims of the Future 1984 17-03-1984 45 1
Run for Cover 1985 05-10-1985 47 1
Wild Frontier 1987 14-03-1987 13 11
After the War 1989 11-02-1989 17 11
Still Got the Blues 1990 07-04-1990 1 32
After Hours 1992 21-03-1992 6 12
Blues Alive 1993 29-05-1993 56 6
Around the Next Dream 1994 25-06-1994 48 12 als lid van BBM
Ballads & Blues 1994 03-12-1994 86 3
Blues for Greeny 1995 17-06-1995 71 4
Back to the Blues 2001 31-03-2001 81 4
Live from London 2020 08-02-2020 9 1 Postuum
How Blue Can You Get 2021 08-05-2021 12 1 Postuum
Live - From Baloise Session 2025 31-05-2025 13 1 Postuum
Album met hitnotering(en) in de Vlaamse Ultratop 200 albums Datum van
verschijnen
Datum van
binnenkomst
Hoogste
positie
Aantal
weken
Opmerkingen
Live from London 2020 08-02-2020 143 1 Postuum
How Blue Can You Get 2021 08-05-2021 118 1 Postuum

Singles

[bewerken | brontekst bewerken]
Single met eventuele hitnotering(en) in de Nederlandse Top 40 Datum van
verschijnen
Datum van
binnenkomst
Hoogste
positie
Aantal
weken
Opmerkingen
Out in the Fields 1985 17-08-1985 28 5 met Phil Lynott
Empty Rooms 1985 21-09-1985 tip13 4
Over the Hills and Far Away 1987 21-02-1987 25 6
Friday on My Mind 1987 - - - Nr. 72 in de Single Top 100
Oh Pretty Woman 1990 31-03-1990 5 9 met Albert King / Alarmschijf
Still Got the Blues (For You) 1990 26-05-1990 2 11 Alarmschijf
Walking by Myself 1990 01-09-1990 26 4
Cold Day in Hell 1992 29-02-1992 16 6
Story of the Blues 1992 23-05-1992 36 3
Single met hitnotering(en) in de Vlaamse Ultratop 50 Datum van
verschijnen
Datum van
binnenkomst
Hoogste
positie
Aantal
weken
Opmerkingen
Oh Pretty Woman 1990 28-04-1990 19 6 met Albert King
Still Got the Blues (For You) 1990 02-06-1990 1 15
Walking by Myself 1990 29-09-1990 26 4

Dvd's

[bewerken | brontekst bewerken]
Dvd's met hitnoteringen in de Nederlandse Music Top 30 Datum van
verschijnen
Datum van
binnenkomst
 Hoogste 
positie
 Aantal 
weken
 Opmerkingen 
One Night in Dublin - A Tribute to Phill Lynott 2006 08-04-2006 14 12 als Gary Moore & Friends
Live at Montreux 1990/97 2007 30-06-2007 23 1 met The Midnight Blues Band
The Defenitive Montreux Collection 2007 27-10-2007 12 3
Live at Montreux 2010 2011 15-10-2011 24 1
Blues for Jimi 2012 06-10-2012 11 4

NPO Radio 2 Top 2000

[bewerken | brontekst bewerken]
Nummers met noteringen
in de NPO Radio 2 Top 2000[T 1]
'99 '00 '01 '02 '03 '04 '05 '06 '07 '08 '09 '10 '11 '12 '13 '14 '15 '16 '17 '18 '19 '20 '21 '22 '23 '24 '25
Out in the Fields (met Phil Lynott) - - - - - - - - - - - - - - - - - - - 1941 1844 1801 1698 1690 1923 1995 -
Still Got the Blues (For You) 364 428 324 265 224 191 190 173 185 180 223 233 164 184 190 123 163 199 148 223 257 243 246 255 291 326 353
  1. ↑ Een '-' betekent dat het nummer niet was genoteerd en een vetgedrukt getal geeft de hoogste notering van een nummer aan.
[bewerken | brontekst bewerken]
Zie de categorie Gary Moore van Wikimedia Commons voor mediabestanden over dit onderwerp.

Bron: Wikipedia (NL). Tekst beschikbaar onder de toepasselijke Wikipedia-licentie; zie de bronpagina voor auteurs en licentievoorwaarden.