Jerney Kaagman
Jerney Kaagman tijdens een optreden van Earth & Fire voor Toppop in 1973
Persoonsgegevens
Volledige naam	Christina Henriette Kaagman
Geboortedatum	9 juli 1947
Geboorteplaats	Den Haag
Overlijdensdatum	31 juli 2026
Overlijdensplaats	Blaricum
Land	Nederland
Opleiding en werk
Beroep(en)	Zangeres Vakbondbestuurder Directrice
Genre(s)	Pop
Act(s)	Earth & Fire
Tijdlijn en statistieken
Jaren actief	1969–2012
Actief geweest in Earth & Fire
Functie(s)	Zangeres
In deze formatie	1969–1983 1987–1990
Links
(en) Discogs-profiel (en) IMDb-profiel (en) MusicBrainz-profiel
Portaal    Muziek

Christina Henriette (Jerney) Kaagman (Den Haag, 9 juli 1947 – Blaricum, 31 juli 2026) was een Nederlandse zangeres, die bekend werd van de band Earth & Fire. Ze was verder onder meer directeur van Stichting Conamus (later Stichting Buma Cultuur geheten) en voorzitter van de BV Pop, evenals jurylid van het televisieprogramma Idols.^[1]

Kaagman volgde de middelbare meisjesschool aan het Voorburgse Huygenslyceum en was lid van het schoolkoor en van de schoolband The Rangers. Daarna volgde ze een secretaresseopleiding.

In september 1969 werd ze gevraagd als zangeres bij de Haagse popgroep Earth & Fire. Ondertussen deed ze mee aan het televisieprogramma Beat behind the dikes, waarin ze meezong in de supergroep "Holland" die de eenmalige single Hans Brinker symphony (1971) uitbracht.

Jerney had een unieke zangstem, een heel eigen geluid en met Earth & Fire had ze vele hits en ze bereikte zelfs tweemaal de hoogste positie in de Top 40 en de Top 30 en wel met Memories (1972) en Weekend (1979). Met Earth & Fire maakte ze vele "Concept" Albums, voor die tijd in Nederland een unicum. Nadat de band in 1983 uit elkaar was gegaan, maakte ze twee soloalbums. In 1987 maakte Earth & Fire een korte comeback.

Kaagman was vanaf 1987 voorzitter van de muzikantenvakbond BV Pop. In de jaren negentig werd ze PR-manager bij Radio Noordzee Nationaal en op 1 november 2000 werd ze directeur bij de stichting Conamus, inmiddels Stichting Buma Cultuur. Op 1 maart 2009 legde ze deze functie neer.^[2] Op 26 december 2008 maakte ze op Radio 1 bekend na haar vertrek via de politiek voor de muziekindustrie onder meer beleid te willen maken tegen het downloaden van illegaal op internet geplaatste muziek.

Van 2002 tot 2008 was Kaagman jurylid van het talentenjachtprogramma Idols.

Kaagman woonde sinds 1974 samen met Bert Ruiter, basgitarist bij Focus en Earth & Fire en producer.^[3] Hij overleed in 2022.^[4]

Op 17 oktober 2012 maakte Kaagman in een interview met Weekend bekend dat ze de ziekte van Parkinson had. Ze zei dat ze een voorbeeld wilde zijn voor anderen door openlijk uit te komen voor haar ziekte.^[5]

Kaagman woonde, ondanks haar ziekte, de laatste jaren van haar leven thuis. Ze overleed op 31 juli 2026 op 79-jarige leeftijd.^[6][7][8]

• Tijdens haar afscheidsreceptie bij Buma Cultuur in maart 2009 werd Kaagman gedecoreerd als ridder in de Orde van Oranje-Nassau.^[9]
• Eind 2016 ontving zij de Hans Kosterman Prijs voor haar verdiensten op het gebied van auteursrechten van muzikanten.^[10]
• Kaagman ontving op 11 augustus 2023 de Lifetime Achievement Award uit handen van gitarist Jan Akkerman. Deze jaarlijkse prijs is in het leven geroepen door muziekjournalist Martin Reitsma. De toekenning werd ondersteund door veel popartiesten, popjournalisten, instituten, popfotografen en muziekbladen. De prijs is een waardering voor haar carrière als zangeres van Earth & Fire maar ook vanwege haar jarenlange inzet voor de belangen van popmuzikanten.

• 1984 - Made on earth
• 1987 - Run

• 1984 - "Allright, here I am"/"Willow tree"
• 1984 - "I will love you endlessly"/"Misery"
• 1984 - "My mystery man"/"Misery"
• 1985 - "I'll take it"/"Misery"
• 1986 - "Victim of the night"/"Theme from V.O.N."
• 1987 - "Running away from love"/"Dance to the music"
• 1988 - "Queen of hearts"/"You've got to believe"
• 1988 - "Don't say it"/"I don't wanna talk about it”

• Kaagman poseerde naakt in de Nederlandstalige Playboy van mei 1983, het allereerste officiële nummer van Playboy Nederland (nummer 1).
• Tijdens de Toppop-opnamen voor de single Weekend droeg ze een door Carla van der Vorst voor haar ontworpen metallic blauw pak. In 2013 schonk Kaagman dit aan het Nederlands Instituut voor Beeld en Geluid.^[11]

• Hermsen, Fred, Hermsen, Dick (2006). Earth and Fire - De biografie 1969-1983. Eburon, Rijswijk. ISBN 9789059721289.

Zie de categorie Jerney Kaagman van Wikimedia Commons voor mediabestanden over dit onderwerp.