Michel Sardou
Michel Sardou in 2014
Persoonsgegevens
Volledige naam	Michel Sardou
Geboortedatum	26 januari 1947
Geboorteplaats	Parijs
Land	Frankrijk
Opleiding en werk
Beroep(en)	zanger en acteur
Genre(s)	chanson
Instrument(en)	basgitaar
Label(s)	Disques Barclay, Philips Records, Tréma
Tijdlijn en statistieken
Jaren actief	1965 - heden
Aantal YouTube-abonnees	26.900 (31 oktober 2021)
Links
Officiële website (en) AllMusic-profiel (en) Discogs-profiel (en) IMDb-profiel (en) MusicBrainz-profiel
Portaal    Muziek

Michel Sardou (Parijs, 26 januari 1947) is een Franse zanger, chansonnier en acteur. Hij komt uit een beroemde Franse artiestenfamilie. Zijn vader Fernand Sardou was zanger, cabaretier en acteur. Zijn moeder Jackie Sardou was zangeres en actrice.

Michel Sardou werd wereldberoemd door zijn liedjes. Zijn teksten zijn soms zeer politiek geëngageerd, maar hij schrijft ook chansons over het leven en de liefde. Zijn grootste hit in België en Nederland was "Les lacs du Connemara", maar hij schreef ruim vijfhonderd chansons.

Zijn zangcarrière begon in 1967. In 1970 kwam de grote doorbraak in Frankrijk met de hits "Les bals populaires" en "Le rire du sergent". Een belangrijke factor voor het succes was componist Jacques Revaux, met wie hij tot in de jaren 90 zou samenwerken. Het succes werd nog groter in 1973 met de single "La maladie d'amour". In 1975 verwierf hij nationale heldenstatus met zijn chanson "Le France", een protestsong over de verkoop van het toen grootste Franse cruiseschip. Maar in 1976 veroorzaakte Sardou een nationale rel met het nummer "Je suis pour", waarmee werd gedacht dat hij zich voor de doodstraf uitsprak. Sardou moest zelfs enige tijd onderduiken. In de jaren daarna werden zijn teksten milder.

In 1977 bracht hij "Comme d'habitude" uit, een nummer van Claude François dat Frank Sinatra uitbracht als "My Way". Eind jaren zeventig leek Sardou's muzikale output wat bloedarmer te worden, tot hij in 1981 verrassend terugkwam met Les lacs du Connemara, een album met vier top-10 hits in Frankrijk ("Etre une femme", "Je viens du Sud", "Musica" en het titelnummer). In de jaren die volgden was het succes minder groot, maar elk album kende zeker één grote Franse hit ("Afrique Adieu", 1982; "Vladimir Ilitch", 1983; "Io Domenico", 1984; "Chanteur de jazz", 1985; "Musulmanes", 1986). In 1990 won Sardou de prijs voor beste plaat met Le privilège, waarin ook de teksten weer wat scherper werden. Na dat album werd zijn productiviteit minder, met een nieuw album eens in de twee à drie jaar.

In 2004 brak zijn cd (getiteld Du plaisir) verkooprecords in Frankrijk. Sardou had inmiddels nieuwe mensen om zich heen zoals Didier Barbelivien, zijn zoon Davy Sardou, Jacques Veneruso als producer en J. Kapler (Robert Goldman, broer van Jean-Jacques Goldman). Op 13 november 2006 verscheen zijn nieuwe album Hors Format. Het nieuwe album is een dubbelalbum.

Anno 2025 werden er reeds meer dan 11 miljoen albums van Sardou verkocht in Frankrijk, België, Zwitserland en Canada (Quebec).

De eerste single van het album was "Beethoven". Een chanson dat ging over het feit dat de wereld doof is, net als Beethoven, doof voor de liefde en doof voor het geweld. Hij maakte samen met cineast Olivier Marchall een indringende videoclip en film bij dit chanson. In 2006 kwam de 2e single uit, Allons Danser. Dit chanson houdt de gemoederen bezig omdat het gaat over het integratieprobleem en de polemiek in de politiek in Frankrijk. Het chanson wordt gezien als een promotie voor zijn persoonlijke vriend Nicolas Sarkozy, de toenmalige presidentskandidaat voor de UMP, en ex-president van Frankrijk.

Op 8 december 2016 kondigde Michel Sardou in het avondnieuws van TF1 een nieuwe en tevens laatste tournee aan, getiteld "La dernière danse". Hij verduidelijkte echter dat het geen afscheidstournee was, maar een bedankje aan het publiek dat hem vijftig jaar lang had gevolgd.

In 2017 werd zijn 26e album, getiteld Le Choix du fou, uitgebracht, met tien nieuwe nummers, waarvan er acht door hem of in samenwerking met de auteur Pierre Billon waren geschreven. Het album stond in de tweede week bovenaan de hitlijsten. Met het gelijktijdige succes van Sardou et nous, een album met covers van zijn liedjes door jonge artiesten, begon er een zekere herontdekking van Sardou's repertoire – ook geïllustreerd door de film La Famille Bélier uit 2014 – onder een jonger publiek. Hijzelf vertelt : "Nu heb ik een clientèle van vijf tot twaalf jaar oud".

Op 21 oktober 2017 zond France 2 Michel Sardou - Le Dernier Show uit, een programma gepresenteerd door Stéphane Bern waarin Sardou gaf wat werd aangekondigd als zijn laatste muzikale optreden op televisie. Het programma trok bijna 4,1 miljoen kijkers en was daarmee het best bekeken programma van de avond.

Op 20 december 2017 zond De zender France 3 de documentaire van Laurent Luyat uit, Michel Sardou - le film de sa vie, waarin de zanger terugblikt op zijn carrière aan de hand van niet eerder gepubliceerde televisiearchieven.

Na een zomertournee langs festivals en een najaarstournee door Frankrijk, België en Zwitserland, treedt Michel Sardou op in La Seine Musicale, een nieuwe locatie in Boulogne-Billancourt, ten westen van Parijs. De zanger vertrouwde de productie van dit nieuwe project toe aan Thierry Suc. Het laatste concert in La Seine Musicale werd uiteindelijk gegeven op 12 april 2018. Na het toevoegen van verschillende data, maar zonder afscheid, wilde de artiest zich nu volledig aan het theater wijden. Het livealbum van deze tournee, opgenomen in La Seine musicale op de 11e en 12e april 2018 en getiteld La dernière danse, werd uitgebracht op 23 november 2018.

In november 2022 kondigt Michel Sardou echter aan dat hij terugkeert naar het podium voor een nieuwe, allerlaatste tournee van ongeveer dertig concerten, uitsluitend in grote zalen, voornamelijk Zéniths. De tournee, getiteld "Je me souviens d'un adieu" (vernoemd naar zijn nummer uit 1995), vindt plaats van 3 oktober 2023 in het Zénith in Rouen tot 17 maart 2024 in de La Défense Arena in Parijs. 100.000 tickets voor de tour waren in slechts acht uur uitverkocht.

De tournee omvat uiteindelijk 57 data (33 in 2023 en 24 in 2024), en eindigt op 16 en 17 maart 2024 in de La Défense Arena in Parijs. De einddatum wordt uiteindelijk uitgesteld naar 29 maart 2024 omdat de artiest getroffen werd door Covid-19.

In september 2023 onthulde Michel Sardou een nieuw, nog niet eerder uitgebracht nummer, opgenomen in 1992, getiteld En quelle année Georgia, mede geschreven met Didier Barbelivien en gecomponeerd door Jean-Pierre Bourtayre.

Op 13 maart 2024, in een interview met Le Parisien kondigde hij aan dat hij zich terugtrok uit de wereld van zang en theater; hij gaf ook aan dat hij een film met Olivier Marchal zou kunnen maken, als die geïnteresseerd was.

Op 15 maart 2024 werd het live-album Je me souviens d'un adieu uitgebracht.

Sardou is niet alleen zanger, hij is ook acteur. In 2001 kocht hij samen met Jean-Claude Camus, de man die zijn concerten produceert, het Théatre de la porte St-Martin in Parijs. Sardou is directeur en eigenaar. Zelf acteerde hij ook in zijn eigen theater. Hij heeft onder meer in het theaterstuk Comédie Privée (van Neil Simon) gestaan samen met de actrice Marie-Anne Chazel. In 1996 acteerde hij in het theaterstuk Bagatelle(s) van Noël Coward met Laurent Chalumeau en Pierre Mondy. Sardou heeft ook 160 avonden in zijn theater gestaan met het theaterstuk L'Homme en question van Félicien Marceau.

Sardou heeft als acteur meegespeeld in de bioscoopfilm Cross, een politie/actiefilm uit 1986. Ook voor de televisie heeft hij meegedaan aan een speelfilm samen met de Belgische actrice Alexandra Vandernoot. Sardou speelde hierin de rol van Colonel Legoff.

Sardou kreeg uit zijn eerste huwelijk twee dochters en uit zijn tweede huwelijk twee zonen die beiden ook bekend werden. Davy Sardou acteert in toneelstukken en televisiefilms en heeft muziek voor zijn vader geschreven. Romain Sardou is inmiddels een bekend gepubliceerd auteur. Beide huwelijken eindigden in scheiding. Sinds 1999 is Sardou hertrouwd met de journalist en hoofdredacteur van het Franse modeblad Elle, Anne-Marie Périer. Vele beroemde vrienden waren bij hun huwelijk aanwezig, zoals Johnny Hallyday en Eddy Mitchell. Ook toenmalig president Jacques Chirac en toenmalig minister van Binnenlandse Zaken Nicolas Sarkozy waren aanwezig.

• (fr) Pagina over Michel Sardou bij Universal Music

Zie de categorie Michel Sardou van Wikimedia Commons voor mediabestanden over dit onderwerp.