Dit artikel gaat over de Britse popgroep. De Canadees-Amerikaanse rockband Buffalo Springfield werd ook opgericht onder de naam "The Herd".
The Herd
The Herd; van links naar rechts: Andy Bown, Gary Taylor, Andrew Steele en Peter Frampton
The Herd; van links naar rechts: Andy Bown, Gary Taylor, Andrew Steele en Peter Frampton
Achtergrondinformatie
Jaren actief 1965–1969
Oorsprong Londen, Engeland
Genre(s) FreakbeatBewerken op Wikidata
Label(s) ParlophoneBewerken op Wikidata
Bezetting
Oud-leden Peter Frampton
Andy Bown
Tony Chapman
Mick Underwood
Andrew Steele
Terry Clark
Gary Taylor
Louis Cennamo
Henry Spinetti
Links
(en) IMDb-profiel
(en) Discogs-profiel
(en) MusicBrainz-profiel
Portaal  Portaalicoon   Muziek

The Herd was een Britse popgroep, opgericht in 1965. De groep had drie hits, twee in 1967 en één in 1968. Op het eind van dat jaar verliet de zanger Peter Frampton de groep; in het jaar daarop viel de groep helemaal uit elkaar.

Samenstelling

[bewerken | brontekst bewerken]

In de glorietijd had de groep deze samenstelling:

Vóór die tijd had Louis Cennamo als basgitarist deel uitgemaakt van de groep en had de groep al twee andere drummers gehad: Tony Chapman en Mick Underwood. Ook Peter Frampton had een voorganger als zanger: Terry Clark.[1] Andrew Steele verliet de groep in 1968 wegens gezondheidsproblemen. Zijn opvolger was Henry Spinetti. Steele is in 2005 op 63-jarige leeftijd overleden.

Carrière

[bewerken | brontekst bewerken]

The Herd werd in 1965 opgericht in Zuid-Londen. De groep nam drie weinig succesvolle platen op bij Parlophone. In 1966 haakten kort na elkaar drie leden (Terry Clark, Louis Cennamo en Mick Underwood) af en kreeg de groep de bezetting die hem beroemd maakte. De zanger, Peter Frampton, was 16 toen hij in 1966 bij de groep kwam en net van school af.[2] De andere leden waren een paar jaar ouder. Parlophone wilde niet met hen verder, maar Fontana Records wilde het wel met hen proberen. Ze verruilden ook hun manager Billy Gaff voor het duo Ken Howard en Alan Blaikley, dat ook Dave Dee, Dozy, Beaky, Mick & Tich en vroeger The Honeycombs onder zijn hoede had.

Het eerste nummer van Howard en Blaikley dat The Herd op de plaat zetten, I Can Fly, haalde de hitparade niet, maar werd wel vaak gedraaid op de radio. Het leverde de groep naamsbekendheid op.

Het tweede nummer van Howard en Blaikley dat ze opnamen, From the Underworld, was een schot in de roos. Het bereikte de zesde plaats in de Engelse hitparade. Ook in het buitenland sloeg het nummer aan. In Nederland bracht de plaat het tot nummer drie[3] in oktober 1967. Het nummer is gebaseerd op de mythe van Orpheus en Eurydice.

De opvolger, Paradise Lost, ook van Howard en Blaikley, bracht het tot nummer 15 in de Engelse hitparade. In Nederland haalde het de 22e plaats[3] in december 1967.

Hun derde hit, I Don’t Want Our Loving to Die, alweer van Howard en Blaikley, bereikte in mei 1968 de vijfde plaats in de Engelse hitparade. In Nederland deed de plaat niets. In de VS evenmin, maar ook de voorgaande platen verkochten daar niet.

Peter Frampton was inmiddels een popidool geworden. De lezers van het tienerblad Rave kozen hem tot ‘het gezicht van 1968’.[4] Zelf was hij er niet gelukkig mee dat het publiek blijkbaar meer waardering had voor zijn uiterlijk dan voor zijn muziek. Hij was ook niet gelukkig meer met het repertoire van de groep. Hij wilde geen muziek maken voor alleen tieners. De leden van de groep schoven Howard en Blaikley opzij. De volgende plaat van The Herd, Sunshine Cottage, was geschreven door Frampton samen met toetsenist Andy Bown. Ook de meeste nummers op hun eerste en enige lp, Paradise Lost, zijn geschreven door Frampton en Bown.

Toen Sunshine Cottage flopte, stapte Frampton eind 1968 uit de groep. Samen met Steve Marriott van The Small Faces richtte hij een nieuwe groep op, Humble Pie. Er moeten nog ergens opnamen liggen voor een complete tweede lp van The Herd, die nooit is uitgebracht.[5]

De resterende leden, Andy Bown, Gary Taylor en Henry Spinetti, gingen als trio verder. In 1969 brachten ze nog een plaat uit, The Game. Toen die ook flopte, werd de groep ontbonden. Bown en Spinetti richtten een groep op met de naam Judas Jump. Die bestond maar kort. Andy Bown kwam later in Status Quo terecht; Henry Spinetti werd sessiemuzikant. Gary Taylor werd diskjockey.

Gary Taylor en Andrew Steele, de voorganger van Spinetti, namen in 1971 onder de naam The Herd het nummer You’ve Got Me Hangin’ from Your Lovin’ Tree op. Het werd geen succes.

Discografie

[bewerken | brontekst bewerken]

Singles

[bewerken | brontekst bewerken]

LP’s

[bewerken | brontekst bewerken]

Verzamel-cd's

[bewerken | brontekst bewerken]

NPO Radio 2 Top 2000

[bewerken | brontekst bewerken]
Nummer met noteringen
in de NPO Radio 2 Top 2000[T 1]
'99 '00 '01 '02 '03 '04 '05[T 2]
From the Underworld 1520 724 1463 1605 1708 1266 1447
  1. ↑ Een vetgedrukt getal geeft de hoogste notering aan.
  2. ↑ Deze tabel is bijgewerkt tot en met de meest recente editie (2025).

Een naamgenoot

[bewerken | brontekst bewerken]

Er bestaat een Australische hiphopband met de naam The Herd. De band is opgericht in 2001.

Literatuur

[bewerken | brontekst bewerken]

Noten

[bewerken | brontekst bewerken]
  1. ↑ Mick Underwood over o.a. de begintijd van The Herd
  2. ↑ Frampton was overigens geen onbeschreven blad. Tijdens zijn schooltijd had hij al in drie bands gespeeld. De laatste band, The Preachers, gemanaged door Bill Wyman van The Rolling Stones, had zelfs al eens op tv opgetreden en een plaat gemaakt: Hole in My Soul (Columbia DB7680)
  3. ↑ a b De Sixties: Gouden jaren van de popmuziek, overzicht 1967 (gearchiveerd)
  4. ↑ Makingtime.co.uk
  5. ↑ Interview met Peter Frampton, 2006 (gearchiveerd)
  6. ↑ De lp is in 2005 opnieuw uitgebracht op het Japanse label AMR met veertien bonustracks (AMR AIRAC 1141)
  7. ↑ a b c d e f g h i j k l Op de melodie van de Air uit de Derde Orkestsuite van Johann Sebastian Bach
  8. ↑ a b c d e f g Dit nummer is ook opgenomen door Dave Dee, Dozy, Beaky, Mick & Tich
  9. ↑ Volgens recensenten op de Britse Amazon.com komt de volgorde van de nummers op de hoes niet overeen met de volgorde op de cd
  10. ↑ Sommige nummers staan hier twee keer op: in mono en in stereo
[bewerken | brontekst bewerken]

Bron: Wikipedia (NL). Tekst beschikbaar onder de toepasselijke Wikipedia-licentie; zie de bronpagina voor auteurs en licentievoorwaarden.