The Merseys
Plaats uw zelfgemaakte foto hier
Achtergrondinformatie
Jaren actief 1966-1968
Oorsprong Vlag van Engeland Liverpool
Genre(s) Popmuziek
Label(s) Fontana
Leden
zanger Tony Crane
zanger Billy Kinsley
Portaal  Portaalicoon   Muziek

The Merseys was een Brits zangduo, dat overbleef toen de popgroep The Merseybeats in 1966 uit elkaar viel. Het duo bestond uit Tony Crane en Billy Kinsley. Ze speelden gitaar, respectievelijk basgitaar in The Merseybeats, maar als The Merseys zongen ze alleen. Ze hielden de managers die The Merseybeats al hadden: Kit Lambert en Chris Stamp, die ook The Who manageden.

Carrière

[bewerken | brontekst bewerken]

In april 1966 brachten The Merseys hun eerste single Sorrow uit. Het nummer was oorspronkelijk de achterkant van Fever van de Amerikaanse popgroep The McCoys. Van het nummer werden twee versies opgenomen. In de eerste versie werden The Merseys begeleid door vier bijschnabbelende muzikanten: Jimmy Page (The Yardbirds en later Led Zeppelin), John Paul Jones (later ook Led Zeppelin), Jack Bruce (toen even bij Manfred Mann, kort daarna bij Cream) en Clem Cattini (vroeger van The Tornados, daarna een veelgevraagd sessiedrummer). Fontana Records, de platenmaatschappij, was niet tevreden. De begeleiding was te mager; er hoorde een bigband achter. En dus werd het nummer opnieuw opgenomen met een bigband. Die versie kwam op de markt.[1]

De eerste plaat van The Merseys werd een groot succes. Het nummer haalde de vierde plaats in de Britse hitparade. Ook in Nederland was het een bescheiden hit (hoogste notering nummer 23). In 1973 werd het nummer in de versie van David Bowie opnieuw een hit.

Alle volgende platen van The Merseys gingen echter roemloos ten onder, ook So Sad About Us, dat geschreven was door Pete Townshend van The Who. Ze bleven echter veel gevraagd voor optredens, waarbij ze doorgaans werden begeleid door een groep met de naam The Fruit Eating Bears.

The Merseys zijn nog in gesprek geweest met John Lennon over het opnemen van diens nummer I'll Be Back. John wilde als producer optreden, maar het probleem dat hij met zijn Beatles bij een ander platenlabel zat, bleek onoverkomelijk.[1]

In 1968 gingen Crane en Kinsley uit elkaar, al doken ze een jaar later nog even samen de studio in om een plaat te maken, die onder het pseudoniem The Crackers op de markt werd gezet. Ook die plaat, Honey Do, haalde het niet.

Tony Crane vormde een eigen groep, Tony Crane and The Merseybeats. Billy Kinsley deed hetzelfde met Liverpool Express. Die laatste groep had twee hitjes in de lagere regionen van de Britse hitparade. In 1993 kwamen Crane en Kinsley weer bij elkaar in de herrezen groep The Merseybeats.

Discografie

[bewerken | brontekst bewerken]

Singles

[bewerken | brontekst bewerken]

Onder het pseudoniem The Crackers:

EP

[bewerken | brontekst bewerken]

Verzamel-cd

[bewerken | brontekst bewerken]

Literatuur

[bewerken | brontekst bewerken]

Noten

[bewerken | brontekst bewerken]
  1. ↑ a b Interviews met Crane en Kinsley op de inlay bij de lp Beat & Ballads.
  2. ↑ Alleen de eerste 14 nummers op deze cd zijn van The Merseys. De rest is materiaal van andere oud-leden van The Merseybeats, zoals Johnny Gustafson, of van een of andere begeleidingsgroep van The Merseys.
[bewerken | brontekst bewerken]

Bron: Wikipedia (NL). Tekst beschikbaar onder de toepasselijke Wikipedia-licentie; zie de bronpagina voor auteurs en licentievoorwaarden.