Yes
Yes-concert, Indianapolis, 30 augustus 1977
Achtergrondinformatie
Jaren actief	1968 - 1981 1983 - 2004 2008 - heden
Oorsprong	Londen, Engeland, Verenigd Koninkrijk
Genre(s)	Progressieve rock, Symfonische rock, Artrock, Psychedelic rock
Label(s)	Atlantic Records, Atco Records, Arista Records, Victory Records, Sanctuary Records, Eagle Records, Frontiers Records, Flashback Records
Verwante acts	The Warriors, The Syn, Flash, King Crimson, The Buggles, Anderson Bruford Wakeman Howe, Cinema, U.K., XYZ, Asia, Moraz/Bruford, GTR, Conspiracy, Circa, Yoso, Mystery
Leden
Gitaar	Steve Howe
Drums	Jay Schellen
Toetsinstrument	Geoff Downes
Zanger	Jon Davison
Basgitaar	Billy Sherwood
Links
Officiële website
(en) IMDb-profiel
(en) Allmusic-profiel
(en) Last.fm-profiel
(en) Discogs-profiel
(en) MusicBrainz-profiel
Portaal    Muziek

Yes is een progressieve-rockband, in 1968 opgericht in Londen. Kenmerkend voor de muziek zijn de complexe ritmes en harmonieën, de virtuositeit van de muzikanten, de meerstemmige zang en de mystieke teksten. Sommigen zullen daarbij de hoge, ietwat engelachtige zang van Jon Anderson willen noemen en het aparte, zware basgeluid van Chris Squire. Het mystieke element van Yes wordt vaak geaccentueerd door de vele hoesontwerpen die kunstenaar Roger Dean voor Yes heeft gemaakt.

Yes werd opgericht door Jon Anderson, Chris Squire, Bill Bruford, Tony Kaye en gitarist Peter Banks. De band begon met het spelen van een mix van eigen nummers en covers in genres als rock, pop, blues en jazz, zoals te horen is op hun eerste twee albums: Yes (1969) en Time and a Word (1970).

Een koerswijziging in 1970, waarbij Banks werd vervangen door Howe, leidde tot een reeks geprezen progressieve-rockalbums. Hieronder vielen vier opeenvolgende albums die in de VS de status van platina of multiplatina bereikten: The Yes Album (1971), Fragile (1971) – met de hitsingle "Roundabout" –, Close to the Edge (1972) en het livealbum Yessongs (1973). Ook latere uitgaven, waaronder Tales from Topographic Oceans (1973), Going for the One (1977) en Tormato (1978), boekten groot commercieel succes.

Yes stond bekend om zijn uitgebreide podiumdecors, lichtshows en iconische albumhoezen, ontworpen door Roger Dean. De bezetting wisselde in deze periode regelmatig; na het vertrek van Anderson en Wakeman in 1980 trok Yes toetsenist Geoff Downes en zanger Trevor Horn van The Buggles aan voor het album Drama (1980), waarna de groep het jaar daarop uiteenviel.

In 1983 bliezen Squire, White, Anderson, Kaye en Rabin de band Yes nieuw leven in. Door de composities van Rabin verschoof de groep naar een mainstream pop-rockgeluid, wat resulteerde in hun bestverkochte album: 90125 (1983). Dit album bevatte Owner of a Lonely Heart, de enige single van de groep die de nummer 1-positie in de VS bereikte, en leverde een Grammy Award op voor 'Best Rock Instrumental Performance' voor het nummer "Cinema". Ook het vervolgalbum Big Generator (1987) was succesvol.

In 1989 werd de afsplitsing Anderson Bruford Wakeman Howe gevormd, die een gelijknamig album uitbracht. Op voorstel van hun platenmaatschappij fuseerden beide kampen tot een achtmansformatie – zij het van korte duur – voor het album Union (1991) en de bijbehorende tournee. Yes bleef regelmatig toeren en albums uitbrengen – waaronder Magnification (2001), dat werd begeleid door een symfonieorkest – voordat de band in 2004 een tijdelijke pauze inlaste. Alle leden waren intussen met eigen projecten bezig.

Anderson was in 2008 met een ernstige luchtweginfectie in het ziekenhuis opgenomen na hierdoor in een coma te zijn geraakt. Hij tot tweemaal toe op de rand van overlijden, raakte nogmaals kort in een coma en knapte daarna pas op. Yes besloot intussen niet op Anderson te wachten en nam Benoît David in dienst. Wakeman bedankte; hij had al enige tijd het langdurig op tournee gaan vanwege gezondheidsredenen opgegeven.

Voor de tournee van 2009 werd Oliver Wakeman, Ricks zoon, gevraagd. Yes ging hierna de studio in voor het album Fly from Here, met Benoît David op zang en eerst Oliver Wakeman en later Geoff Downes als toetsenist. Oliver Wakeman werd om onbekende redenen plots bedankt en vervangen door Downes, met wie Howe al lange tijd samenwerkte in de band Asia.

Tegelijkertijd waren Anderson en Wakeman een kleine toer door Engeland begonnen. Resultaat van deze samenwerking was The Living Tree en een daaropvolgende live-cd/dvd. Fly from here verscheen medio 2011.

Squire overleed in 2015, waardoor er geen oorspronkelijke bandleden meer over waren. Drie voormalige leden toerden tussen 2016 en 2018 afzonderlijk onder de naam Yes Featuring Jon Anderson, Trevor Rabin, Rick Wakeman. White, destijds het lid met de langste staat van dienst, overleed in 2022.

Sinds februari 2023 bestaat de bezetting van de band uit Howe, Downes, Davison, bassist Billy Sherwood en drummer Jay Schellen. Hun meest recente studioalbum, Aurora, verscheen in juni 2026.

Door de jaren heen heeft Yes talloze bezettingen gekend. Op een zeker moment waren er zelfs twee groepen die de naam Yes voerden. Na een gerechtelijke uitspraak mocht de ene groep (bestaande uit Squire, Rabin, Kaye, White) zichzelf Yes noemen, de andere groep ging verder als Anderson Bruford Wakeman Howe. Onder die naam brachten zij één titelloos album en een live-album onder de titel An Evening of Yes Music Plus uit. Later zijn deze twee groepen gefuseerd en bestond Yes voor enige tijd uit acht muzikanten.

Een ander opmerkelijk feit is dat Trevor Horn, zanger en bassist van Buggles, bekend van hits als Video Killed the Radio Star, bij één album, Drama, - zij het met enige twijfel - de zang voor zijn rekening nam. Na dit album en een driejarige pauze van de band, verruilde Horn de microfoon voor de mengtafel voor de productie van het commercieel uiterst succesvolle 90125 (een titel die slaat op het catalogusnummer van dit album bij Atlantic).

De meeste leden die ooit tot Yes hebben behoord zijn Britse muzikanten, maar Yes heeft ook leden gehad uit Zwitserland, Zuid-Afrika, Verenigde Staten en Slovenië. Een alfabetisch overzicht van de muzikanten die in de loop der jaren tot Yes hebben behoord:

• Jon Anderson (zang, instrumenten)
• Peter Banks (gitaar, zang)
• Bill Bruford (drums)
• Benoît David (zanger)
• Jon Davison (zanger)
• Geoff Downes (toetsen)
• Trevor Horn (zang, bas)
• Steve Howe (gitaar, zang)
• Tony Kaye (toetsen)
• Igor Khoroshev (toetsen, zang)
• Patrick Moraz (toetsen)
• Trevor Rabin (gitaar, toetsen, zang)
• Jay Schellen (drums)
• Billy Sherwood (gitaar, toetsen, zang)
• Chris Squire (bas, zang)
• Oliver Wakeman (toetsen)
• Rick Wakeman (toetsen)
• Alan White (drums, zang)

Toen Rick Wakeman de band verliet, werd Vangelis gevraagd zijn plaats in te nemen. Na enkele weken oefenen bleken de muzikale ideeën te ver uit elkaar te liggen om tot een goede samenwerking te komen en werd de door het vertrek van Wakeman vrijgekomen plaats ingevuld door Patrick Moraz.

Gastmuzikanten waren onder andere:

• Jeff Berlin (bas)
• Tom Brislin (toetsen)
• Tony Levin (bas)

Volgens veel fans is de meest tot de verbeelding sprekende bezetting die met Anderson, Squire, Howe, Wakeman en Bruford, hoewel dit niet de oer-formatie van de band is.

Tijdens de promotietournee voor het album Fly from here werd Benoît David, die met stemproblemen en wat problemen in de privésfeer tijdelijk naar huis was gegaan, vervangen door Jon Davison van Glass Hammer. Intussen bracht Jon Anderson een tweetal nieuwe albums uit.

Billy Sherwood verving de in juni 2015 overleden Chris Squire gedurende de Noord-Amerikaanse tour in 2015, zoals hij dit tijdens diens ziekte ook had gedaan.

Niet veel later waren er twee varianten van Yes, de ene onder leiding van Howe en White, de andere kreeg de naam Yes featuring Jon Anderson, Trevor Rabin, Rick Wakeman.

Alan White overleed op 26 mei 2022 op 72-jarige leeftijd.^[1] Hij is vervangen door Jay Schellen, die overigens reeds vanaf 2016 diverse malen voor Alan White als invaller tijdens Yes-tours had opgetreden.

• Yes - Yessongs (1997) (1973 Film)
• Yes - Keys to Ascension (2002)
• Yes - Symphonic Live (2002)
• Yes - Live at the House of Blues (2003)
• Yes - Yesspeak (2003)
• Yes - Live at Montreux (2003)
• Yes - Acoustic (2004)
• Yes - Songs From Tsongas (2005)
• Yes - UNION Live (Limited Edition van Yes Union Tour 1991/1992; box met 26 CD's en 4 DVD's) (2021)

• (en) Officiële website
• (en) Yes op Discogs